گل یخ

کجا رفت و چرا رفت

goleyakhvahid — Mon, 18 Feb 2008 09:26:18 GMT

بسان مرغکی آواره غم به دشت سینه من پرگشودی

به سقف کلبه ویرانه دل گرفتی آشیان آنجا تو موندی

بگو ای غم سرایی جزدل من چنین مخروبه آیا دیده بودی

تو که ماوا در این ویرانه کردی ز صاحب خانه اش پرسیده بودی

نمی پرسی ز من پیش از تو ای غم چه کس در خلوت دل آشیان داشت

چه کس بود و چرا رفت و کجا رفت چه جایی بهتر از اینجا نشان داشت

تو میدانی که آیا این دل من زمانی چون بهاری با صفا بود؟

دلی سرمست از شوق محبت دلی آکنده از مهر و وفا بود

مرو ای غم که بی تو این دل من چو فانوس شکسته سوت و کور است

مرا بی همزبان مگذار و مگذر که با شادی رهم بس دور دور است

آرزو دارم

goleyakhvahid — Mon, 18 Feb 2008 09:23:18 GMT

آرزو دارم که مرگت را ببینم بر مزارت دسته های گل بچینم

آرزو دارم ببینم پر گناهی مرده ای در دوزخی و روسیاهی

جای اینکه عاشق زار تو باشم

آرزو دارم عذادار تو باشم

بهتر از هر عاشقی نازت کشیدم در عوض نامردمی ها از تو دیدم

هر کجایی راه خوشبختی نیابی راحت و بی دغدغه هرگز نخوابی

هر کجایی آب خوش هرگز ننوشی یا لباس عافیت هرگز نپوشی

عاشقم کردی و رفتی از کنارم رنگ پاییزی کشیدی بر بهارم

جای اینکه عاشق زار تو باشم

آرزو دارم عذادار تو باشم

ستمکار

goleyakhvahid — Mon, 18 Feb 2008 09:19:18 GMT

ای گل تازه که بویی ز وفا نیست تو را خبر از سرزنش خار جفا نیست تو را

ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تو را ما اسیر غم خود رحم چرا نیست تو را

جان من سنگدلی دل به تو دادن غلط است رفتن اولاست ز کوی تو ستادن غلط ست

تو نه آنی که غم عاشق زار تو باشم

دیگری جز تو مرا این همه آزار نکرد آنچه کردی تو به من هیچ ستمکار نکرد

بشنو پند و مکن خسته دل آزرده خویش ور نه بسیار پشیمان شوی از کرده خویش

آخرین غروب sun last

goleyakhvahid — Tue, 08 Jan 2008 19:29:18 GMT

قصه من

goleyakhvahid — Mon, 02 Jul 2007 22:44:18 GMT

امشب به قصه دل من گوش میکنی فردا مرا چو قصه فراموش میکنی

پروانه به شمع بوسه زد و بال و پرش سوخت

بیچاره از این عشق فقط سوختن آموخت

فرق منو پروانه در این است

پروانه پرش سوخت ولی من جگرم سوخت

برون نمی رود از خاطرم خیال وصالت

اگر چه نیست وصالی ولی خوشم به خیالت

برادرانه بیا قسمتی کنیم ای رقیب

جهان و هر چه در اوست از تو

یار از من

یک شب خیال چشم تو دیدیم ما به خواب

زان شب دگر به چشم ندیدیم خواب را

شب را دوست دارم چون مثل غم است

غم را دوست دارم چون همیشه با من است

من این شب زنده داری را دوست دارم

پریشان روزگاری را دوست دارم

به امید وصالت زنده ماندم

من این چشم انتظاری را دوست دارم

لحظه تنهایی

goleyakhvahid — Wed, 27 Jun 2007 10:39:18 GMT

در تنها ترین تنهاییم تنها کسم تنهای تنهایم گذاشت

ای خدا به حقه تنهاییت در تنهاترین تنهاییش تنهای تنهایش نذار

رویا هایت را با خود نگهدار که بی آن به زندگی امیدی نیست - روزهایت را با شتاب سپری نکن که در شتاب نه آغازی است و نه پایانی- زندگی مسابقه نیست. سفری است با گامهای سریع بنام (لحظه ها) .

روزگار دارم شکایت بی شمار

goleyakhvahid — Mon, 25 Jun 2007 12:19:18 GMT

در دیاری که در آن نیست کسی یار کسی       کاش یا رب که نیفتد به کسی کار کسی

هر کس آزار من زار پسندید ولی                 نپسندید دل زار من آزار کسی

هر چه باشی نازنین ایام خارت میکند            هر چه باشی شیردل دنیا شکارت میکند

هر چه باشی با لب خندان میان دیگران           عاقبت دست طبیعت اشکبارت میکند

خواب ناز بودم شبی ........... دیدم کسی در میزند

در را گشودم روی او........... دیدم غم است در میزند

ای دوستان بی وفا ........... از غم بیاموزید وفا

غم با آن همه بیگانگی ........ هر شب به من سر میزند

شبی پرسیدمش با بی قراری               به غیر از من کسی را دوست داری؟

ز چشمش اشک شد از شرم جاری        میان گریه هایش گفت آری.

تا که بودیم نبودیم کسی        کشت ما را غم بی همنفسی

تا که رفتیم همه یار شدند      خفته ایم و همه بیدار شدند

قدر اینه. بدانیم چو هست      نه در آن وقت که اقبال شکست

مدتی هست که حیرانم و تدبیری نیست

خون دل رفته ز دامانم و تدبیری نیست

دیگران راحت و من این همه غم می بینم

هستم آزرده و این همه ستم می بینم

شرح درماندگی خود به که تقریر کنم

               عاجزم

چاره من چیست چه تدبیر کنم.

عمر آدما خیلی کمه در حده یه چشم بر هم زدنه

goleyakhvahid — Mon, 25 Jun 2007 06:43:18 GMT

رنگ زردم را ببین باد خزان را یاد کن

با بزرگان کم نشین بیچاره گان را یاد کن

جوانی دید پیری بر سر راه از او پرسید چه می جویی در این راه

جوابش داد پیر خوش تکلم من ایام جوانی کرده ام گم

امروز که جز شور جوانی به سرم نیست

عکسم تو نگهدار که فردا اثرم نیست

خداوندا مرا بی یار مگذار شبم مه کن و تار مگذار

بگیر از من فروغ دیده ام را ولی در حسرت یار مگذار

باختن از دست عزیزان

goleyakhvahid — Sat, 23 Jun 2007 13:15:18 GMT

من پذیرفتم شکست خویش را پندهای قلب دور اندیش را

من پذیرفتم که عشق افسانه است این دل درد آشنا دیوانه است

میروم شاید فراموشت کنم با فراموشی هم آغوشت کنم

میروم از رفتن من شاد باش از عذاب دیدنم آزاد باش

گر چه تنهاتر از من میروی آرزو دارم ولی عاشق شوی

آرزو دارم بفهمی درد را تلخی برخوردهای سرد را

من پذیرفتم شکست خویش را

دروغ

goleyakhvahid — Sat, 23 Jun 2007 11:59:18 GMT

گر کس بد ما به خلق گوید ما چهره زغم نمی خراشیم

ما خوبی او به خلق گوییم تا هر دو دروغ گفته باشیم