بسان مرغکی آواره غم                        به دشت سینه من پرگشودی

به سقف کلبه ویرانه دل                       گرفتی آشیان آنجا تو موندی

بگو ای غم سرایی جزدل من                چنین مخروبه آیا دیده بودی

تو که ماوا در این ویرانه کردی            ز صاحب خانه اش پرسیده بودی

نمی پرسی ز من پیش از تو ای غم        چه کس در خلوت دل آشیان داشت

چه کس بود و چرا رفت و کجا رفت         چه جایی بهتر از اینجا نشان داشت

تو میدانی که آیا این دل من                  زمانی چون بهاری با صفا بود؟

دلی سرمست از شوق محبت               دلی آکنده از مهر و وفا بود

مرو ای غم که بی تو این دل من           چو فانوس شکسته سوت و کور است

مرا بی همزبان مگذار و مگذر             که با شادی رهم بس دور دور است